تجربه‌ی برند

این بخش چیست

بخشی از برند که آدم می‌تواند داخلش بایستد. یک رونمایی، یک اکتیویشن، یک رویداد، یک غرفه — هر جایی که برند دیگر چیزی نیست که نگاهش کنی، بلکه جایی است که در آن هستی.

پوزیشنینگ KHN روی همین بنا شده: برند یک لوگو نیست، جایی است که آدم‌ها تصمیم می‌گیرند در آن بمانند. کار تجربه یعنی همین جمله را به‌معنای تحت‌اللفظی گرفتن.

چرا با کمپین فرق دارد

کمپین از مخاطب توجه می‌خواهد. تجربه از او زمان می‌خواهد، که درخواست خیلی بزرگ‌تری است و اگر برآورده شود، بازگشت خیلی بزرگ‌تری هم دارد.

این، کاری را که باید انجام شود عوض می‌کند. یک فیلم چند ثانیه فرصت دارد حرفش را بزند. یک فضا باید تا وقتی کسی داخلش است معنا بدهد — از چند زاویه، با ریتم او نه ریتم شما، در حالی که هم‌زمان دارد با کسی حرف می‌زند. باید هم وقتی شلوغ است کار کند و هم وقتی خالی است.

کار شامل چیست

روایت، نه تم. تم فضا را تزئین می‌کند. روایت به آن توالی می‌دهد — آدم اول با چه چیزی روبه‌رو می‌شود، آن چه چیزی را مهیا می‌کند، و چه چیزی را به دست می‌آورد.

مسیر. آدم چطور می‌رسد، کجا مکث می‌کند، چه چیزی او را جلوتر می‌کشد، و مکث طبیعی کجاست. بیشتر شکست‌های طراحی تجربه، مسائل گردش آدم‌هایند که لباس خلاقیت پوشیده‌اند.

واقعیت تولید. بارگیری، خط دید، برق، و این واقعیت که نصف مخاطب آن را از پهلو می‌بیند. این محدودیت‌ها جایشان داخل کانسپت است، نه در بازنگری هول‌هولکی هفته‌ی آخر.

برنامه‌ی محتوای از پیش تعیین‌شده. مخاطب حاضر در سالن، نیمه‌ی کوچک‌تر ماجراست. تصمیم‌گیری قبلی درباره‌ی اینکه چه چیزی، از کجا و برای چه چیزی فیلم‌برداری شود، تفاوت میان یک رویداد و رویدادی است که بعد از تمام‌شدن هم کار می‌کند.

وضعیت

این یک حوزه‌ی فعال است و بخشی از کار مؤسس‌محور KHN. نمونه‌کارهای این سایت فعلاً کار کمپین، محتوا و هویت را مستند می‌کنند؛ پروژه‌های تجربه به‌محض تأیید کارفرما اینجا منتشر می‌شوند، با همان قاعده‌ای که برای بقیه هم هست — هیچ چیز پیش از توافق کارفرما بالا نمی‌رود.